Wala.

Walang pagkalagyan ang nararamdaman ko.

Maraming samu’t sari pero parang blangko.

Halong liwanag at dilim ng digmaang namumuo sa utak kong lito.

Uusad, o hihinto. Lalapit, o lalayo.

Walang sagot sa tanong kung bakit

Kung paano mawawala’y isang pasakit.

Bitbit ang mga alaalang hindi na dapat balikan.

Pag-ibig, pag-asa, kinabukasang sinukuan.

Walang pagkalagyan ang kwento minsan kong pinilit kalimutan.

Sa sulok ba ng kalawan, o tangan hanggang huling hantungan.

Didiktahan ang pusong para sa paghinga’y lumalaban.

O iiwas na lang sa kahihiyan ng kabiguan.

Walang hantungan, at hangganan.

Walang tahanan at kalungan.

Mamaalam sa pangakong binitawan.

Sumuko na ang puso, isip at katawan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s